Τελευταία “βόλτα” στο “Βικελίδης” για φέτος, το χθεσινό ματς με τον ΟΦΗ. Υπάρχει ένα ακόμη παιχνίδι την άλλη Κυριακή με τον Λεβαδειακό, αλλά λόγω… μπάσκετ, θα βρίσκομαι στο Παλέ.
Συνδυάστηκε με νίκη και ωραίο ποδόσφαιρο και γκολ, αλλά… δίχως σημασία.
Δυστυχώς η φετινή σεζόν ήταν μία μεγάλη αποτυχία, η οποία δεν προέκυψε στη πορεία, αλλά ήταν προδιαγεγραμμένη από την αρχή. Οι λανθασμένες επιλογές σε παίκτες και προπονητές για άλλο ένα καλοκαίρι, και η ατυχία λόγω των πολλών τραυματισμών είναι οι δύο βασικοί παράγοντες που η χρονιά είχε αυτή την εξέλιξη. Η κατάσταση χειροτέρεψε… με το “καλημέρα” λόγω του ευρωπαϊκού αποκλεισμού από την Αράζ…
Η έλευση του Χιμένεθ έφερε τέσσερις συνεχόμενες νίκες σε πρωτάθλημα και κύπελλο, και πάνω που και ο κόσμος άρχισε να πιστεύει, ήρθε εκείνο το 1-1 με τον Πανσερραϊκό…
Έκτοτε, το «Κλεάνθης Βικελίδης» έχει ολοένα και λιγότερο κόσμο σε κάθε ματς, με αποκορύφωμα το χθεσινό, όπου είχε, στα μάτια μου, τη χαμηλότερη προσέλευση φέτος. Και όχι άδικα.
Η ομάδα αδίκησε κατάφωρα τον εαυτό της και αυτό φαίνεται στον τρόπο που παίζει ποδόσφαιρο τις τελευταίες εβδομάδες. Απόλεσε κάθε στόχο και ουδέποτε διεκδίκησε την πρώτη τετράδα, ενώ τελείωσε τη κανονική διάρκεια με 6 νίκες σε 26 παιχνίδια…
Το αν τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν τα παιχνίδια των Play-Offs του 5-8 δεν ήταν αδιάφορα για όλους τους συμμετέχοντας, δεν μπορώ να το ξέρω.
Χρειάζεται υπομονή. Επτά ημέρες ακόμα και η σεζόν τελειώνει και τυπικά. Υπάρχει ελπίδα και αισιοδοξία για την επόμενη ημέρα.