«Μία κρύο, μία ζέστη» είναι η φράση που περιγράφει -πιστεύω απόλυτα- τον Άρη σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο τη φετινή σεζόν, με το πρώτο να είναι μονίμως σε κατάσταση… «παγωμάρας».
Μόνιμη κατάσταση Ανταρκτικής…
Την περασμένη Τρίτη ο Άρης είχε την ευκαιρία να κερδίσει το Περιστέρι και να βάλει τέλος στις ανησυχίες του κόσμου, ενώ θα έμπαινε στην 8άδα και θα είχε αργότερα ευκαιρία να κατακτήσει μέχρι και την 6η θέση. Το αποτέλεσμα και -κυρίως- η εμφάνιση του, όμως, έδειξαν πως δεν αξίζει καν την 8η θέση. Και αυτό ακριβώς πληρώνει, και θα αγωνιστεί στα Play-Out, χωρίς ιδιαίτερο φόβο για υποβιβασμό (σ.σ. ο Άρης έχει 4 περισσότερες νίκες από Μαρούσι, ενώ έχει κερδίσει με καλύτερη διαφορά στο ένα ματς).
Το τί έφταιξε είναι λίγο πολύ γνωστό. Για εμένα είναι η έπαρση της διοίκησης το περασμένο καλοκαίρι και η σιγουριά για καλύτερη σεζόν. Τα προμόσιον των διαρκείας, οι ανακοινώσεις των παικτών, τα πάντα, έβγαζαν μία αλαζονεία που γενικά δεν τη συναντάς στον… Αρειανό. Ωστόσο, για εμένα, ενώ το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το έχει η διοίκηση της ΚΑΕ, μικρή ευθύνη έχει και ο κόσμος. Και εξηγώ.
Οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις αυξήθηκαν κατακόρυφα, χωρίς το μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου να αντιληφθεί πως η περυσινή σεζόν ήταν υπέρβαση. Είδαν πως ο Άρης τερμάτισε 4ος, προκρίθηκε στο Eurocup, και νόμιζαν πως του χρόνου… πάει να τα πάρει όλα! Ώπα…
Πιστεύω πως ήδη θα γίνει η απαραίτητη προσπάθεια έτσι ώστε η φετινή χρονιά να αποδειχθεί πως είναι απλά μία -πολύ- κακή παρένθεση στην προσπάθεια της διοίκησης τα τελευταία χρόνια. Αυτό που απομένει για να τελειώσει το… «μαρτύριο», είναι 2-3 νίκες στα τελευταία 6 ματς (λογικά 2 είναι αρκετές) για να τελειώσει και η υπόθεση της σωτηρίας, η οποία όπως είπα δεν έχει ρεαλιστικές βάσεις.
Από «καυτή» κατάσταση, σε παιχνίδι «ζεστό-κρύο»
Από την άλλη, έχουμε το ποδόσφαιρο. Πόσα… σκωτσέζικα ντους να αντέξουμε; Κάθε φορά που η ομάδα έκανε σερί και έδειχνε ότι μπορεί να διεκδικήσει κάτι, το κατέστρεφε μόνη της. Ο κόσμος συσπειρώθηκε μετά το σφαγείο στο Αγρίνιο για να δει… τί; Με τον Βόλο δεν βλεπόταν, και δίκαια έχασε. Ύστερα, έκανε 3/3 με Λαμία, Καλλιθέα και Παναθηναϊκό για να πάει στη Λιβαδειά με αρκετό κόσμο στο πλάι του, και να χάσει με κατεβασμένα τα χέρια…
Δεν αντιλέγω, του στέρησαν πολλούς βαθμούς εξωαγωνιστικοί παράγοντες. Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και με τις σφαγές, ο Άρης είχε μερικά ματς που… απλά δεν βλεπόταν. Κάποια παιχνίδια τα οποία αν έβλεπες από την αρχή μέχρι το τέλος χρειαζόσουν… ηρεμιστικά. Όχι για τη διαιτησία, αλλά για τους ίδιους τους παίκτες! Σαν να έπαιζε η ερασιτεχνική ομάδα της γειτονιάς σου με εκείνη της διπλανής ένα πράμα…
Χωρίς να θέλω να πω μεγάλα λόγια, ο ποδοσφαιρικός Άρης -φαίνεται να- έχει μπει στον δρόμο του, ακόμη και αν αυτός πρόκειται το μίνιμουμ στα μάτια του κόσμου του. Υπό προϋποθέσεις, μπορεί να κλειδώσει την κατάκτηση της 5ης θέσης στα επόμενα δύο ματς, και να κάνει… αγγαρεία στα τελευταία τρία, περιμένοντας τον τελικό του κυπέλλου για να κριθεί αν θα βγει στην Ευρώπη ή όχι.